McKenzie

Diagnozowanie i leczenie dolegliwości bólowych kręgosłupa według metody McKenzie oparte jest na znajomości wzorców bólowych, analizie zachowania się objawów w wywiadzie, jak i w badaniu przedmiotowym.

Koncepcja terapii obejmuje zaangażowanie pacjenta poprzez wyuczony ruch własny, zgodny z kierunkiem leczenia, który związany jest ze zmniejszaniem bólu i zwiększaniem utraconego zakresu ruchu.

Część diagnostyczna. Szczegółowy wywiad oraz badanie przedmiotowe, które polega na wykonywaniu przez pacjenta zaleconych ruchów w różnych pozycjach z jednoczesnym monitorowaniem przez terapeutę lokalizacji i zmian natężenia bólu. Procedura ta pozwala dobrać jedno ćwiczenie w ściśle określonym kierunku. Pozostałe kierunki są mechanicznie obojętne, a czasami mogą być wręcz szkodliwe. 

Część terapeutyczna. Nauka prawidłowej metodyki ćwiczenia. Instrukcje, kiedy ma być wykonany dany ruch. W niektórych przypadkach wdrożenie manipulacji czy mobilizacji ręką terapeuty; procedury te stosuje się tylko wtedy, gdy ruch generowany przez samego pacjenta nie przynosi rezultatów.

Stosowanie tej metody terapii, poprzez wczesną interwencję, może powstrzymać u wielu pacjentów proces narastania zaburzeń strukturalnych i tym samym złagodzić objawy i skrócić czas potrzebny do wyzdrowienia. Ważną kwestią jest zwrócenie uwagi pacjenta na potrzebę wykonywania ćwiczeń wraz z pierwszą oznaką dyskomfortu czy bólu. 

Samoleczenie może dać pacjentowi niezależność. Pozwala samodzielnie opanować nawroty zespołów bólowych. Dzięki takiemu podejściu większość pacjentów jest w stanie poprzez wyedukowane wzorce odpowiednio zareagować na nawroty choroby, a tylko nieliczni wymagają okresowej pomocy terapeutycznej.